وان هم بر آن که کنم جان فدای دوست

(سعدی)

اینک فتاده در سر زلفِ چو دام اوست

(سعدی)

شبِ مهتاب در صحرا

قدح در دست و مطرب مست و ساقی یارِ خوش باشد

چنین شب گر مجال افتد که با دلدار بنشینی

شب قدر است و شبهای چنین بیدار خوش باشد

(اوحدی مراغه ای)

هر دو عالم چیست؟

عکس خال او

(؟)

چه خارها که ز حسرت شکست در دل ریشم
چو دیدمت که چو گل سر به سینه ی دگرانی

(؟)

دیدار خوبان اختیار از دست دانا می برد!

(؟)

داد حسنت به تو تعلیم خودآرایی را

زیب اندام تو کرد این همه زیبایی را

کرد سوادی سر زلف تو دیوانه مرا

چه نهی سر به سر این آدم سودایی را

(؟)

به خاک پای او، کامید خاک پای او دارم

(خاقانی)

کز دست یارب من، یارب به یارب آید

(خاقانی)

مرا دردی است اندر دل که مرهم بر نمی تابد

(خاقانی)